Waarom 7.83 Hz?
Je lichaam is nooit stil. Je hart klopt, je ademhaling verschuift, spieren spannen aan en laten weer los, cellen vernieuwen en nemen stoffen op en voeren af, je hersenen produceren voortdurend ritmische elektrische activiteit. Diep onder je huid beweegt een heel netwerk van bindweefsel met dat alles mee.

Good Vibhz vertrekt vanuit één simpel idee: ritme en frequenties doen ertoe.

De technologie waarmee we werken genereert een coherente rechtsdraaiende (vortex/kolk) oscillerende puls op 7,83 Hz — ontwikkeld om het lichaam een stabiel, ritmisch referentiepunt te geven. Zie het een beetje vergelijkbaar als een stemvork waarop je afstemt naar je natuurlijke basis/balans. Belangrijk hierbij is hoe die prikkel het lichaam binnenkomt, en wat er daarna gebeurt. Daar komen biomechanica, fascia, collageen, cortisol, hyaluronzuur en het zenuwstelsel samen.

7,83 Hz is de basisfrequentie van de Schumann‑resonantie: elektromagnetische resonanties tussen het aardoppervlak en de ionosfeer, gevoed door wereldwijde bliksemactiviteit. Een gemeten, goed gedocumenteerd natuurkundig verschijnsel, al sinds de jaren vijftig bekend.

Nikola Tesla experimenteerde met elektromagnetische resonantie en legde de basis voor moderne wisselstroomtechniek. Hij merkte dat bepaalde ritmes in de natuur een eigen logica hebben — iets wat later natuurkundig werd bevestigd door Dr. Winfried Otto Schumann: sommige frequenties dragen verder dan technologie; ze raken aan hoe systemen zich afstemmen.

De frequentie ligt rond de overgang tussen het theta‑ en alfagebied van hersenactiviteit. Alfa‑activiteit hoort bij een diep ontspannen, wakkere toestand — tussen waak en slaap, of tijdens meditatie. Dat maakt 7,83 Hz biologisch interessant.

Onderzoek naar extreem laagfrequente elektromagnetische velden loopt al decennia. Steeds meer studies laten aanwijzingen zien voor effecten op slaap, herstelpatronen en lichamelijke activiteit. De precieze interactie tussen de Schumann‑resonantie en het menselijk lichaam is nog volop in ontwikkeling, maar het veld beweegt richting één conclusie: biologische systemen reageren op ritme.

Wat ooit als alternatief randgebied werd gezien — vitaliteit ondersteunen via trilling en frequentie — wordt inmiddels serieuzer onderzocht. Neurowetenschap, biofysica en fascia‑onderzoek wijzen dezelfde kant op: het lichaam is gevoeliger voor ritmische prikkels dan lang werd aangenomen.

We staan aan het begin van een domein dat snel volwassen wordt. Een gebied waar natuurkunde, fysiologie en ervaring samenkomen — en waar de komende jaren veel nieuwe inzichten te verwachten zijn.

Hoe we het contact kwijtraakten

Je zenuwstelsel is niet kapot. Het doet precies waar het miljoenen jaren voor gebouwd is: alert blijven zodra er iets verandert. Het probleem is dat het tegenwoordig bijna nooit meer de kans krijgt om weer af te schakelen. Niet door één ding. Door een opeenstapeling van oorzaken.

We zitten binnen, achter beton. Gewapend beton en staal werken als een kooi van Faraday — ze houden elektromagnetische signalen van buitenaf grotendeels buiten. Inclusief de Schumann-resonantie zelf. De meesten van ons brengen 90% van hun tijd binnen door. Letterlijk afgesloten van het signaal waar dit hele verhaal om draait.

De apparaten die we dagelijks gebruiken vullen die stilte op. Wifi, bluetooth, 5G, hoogspanningsmasten, je telefoon op zak, je wearable om je pols, een scherm dat nooit meer uit lijkt te gaan. Laten we hier precies zijn: er is geen hard wetenschappelijk bewijs dat wifi of 5G bij normale blootstelling schadelijk is — dat zeggen we niet. Wat wél waar is: onze elektromagnetische leefomgeving is in honderd jaar tijd radicaal veranderd, en veel mensen merken dat een dag zonder schermen en signalen anders aanvoelt dan een dag ermee.

Dat verschil nemen we serieus, ook zonder er een absolute claim van te maken.

Wat we eten en drinken is niet meer wat het was. Bewerkte voeding, e-nummers, bewerkt en verpakt (zelfs geprint) vlees. PFAS, medicijnresten en fluoride die in steeds meer drinkwaterbronnen worden teruggevonden. Bespoten gewassen. Luchtkwaliteit die in en om steden allesbehalve optimaal is. Elk stukje op zich lijkt klein — bij elkaar vormt het een constante achtergrondbelasting voor een lichaam dat daar niet op gebouwd is.

Zelfs onze verzorging draagt bij. Lotions, chemicaliën, parfums — huid is geen ondoordringbare muur, en wat je erop smeert komt voor een deel mee naar binnen.

En dan is er het tempo zelf. Deadlines. Altijd bereikbaar. De verwachting dat alles nu moet. Overleven in plaats van leven — overhaast, overbelast, overprikkeld.

Geen van deze dingen is op zichzelf een ramp. Het punt is de stapeling: een zenuwstelsel dat continu prikkels te verwerken krijgt, zonder de rustmomenten die het nodig heeft om weer terug te schakelen naar herstel.

Het gevolg: het systeem blijft hangen in "aan", ook wanneer er niets meer te verdedigen valt. Vermoeidheid, slaapproblemen, spanning, een verminderde belastbaarheid — klachten die steeds vaker met precies dit patroon in verband worden gebracht.

Dát is waar 7,83 Hz weer in beeld komt. Niet als tegengif voor elke afzonderlijke stressor op deze lijst — dat zou een claim zijn die we niet waar kunnen maken. Wel als een stabiel, herkenbaar signaal temidden van de ruis. Het referentiepunt was er altijd. We zijn er alleen van afgedwaald.

De kracht van de vortex

Kijk goed naar de natuur en je ziet 'm overal terugkomen: de spiraal. Water dat wegdraait in de afvoer. Een tornado. Luchtstromen. Sterrenstelsels die er van hier tot in de oneindigheid hetzelfde uitzien. En — misschien wel het meest verrassend — het bloed dat door je eigen lichaam stroomt. Een vortex is geen toeval en geen zweverig concept. Het ontstaat gewoon wanneer stroming, rotatie, druk en beweging samen een georganiseerd patroon vormen. Natuurkunde, geen esoterie.

Ook in je eigen cardiovasculaire systeem gaat het er allesbehalve rechtlijnig aan toe. Met 4D-flow-MRI — een scantechniek die stroming in 3D en in de tijd in beeld brengt — is aangetoond dat bloed in het hart en de grote vaten helicale en vorticale patronen vormt: het draait letterlijk. In de aorta lijkt die spiraalvormige stroming bij te dragen aan een stabielere, beter georganiseerde bloedstroom.

Even helder zijn: er is niet één universele "rechtsdraaiende richting" die overal in het lichaam geldt. Er bestaan verschillende helicale patronen, en zelfs tegengesteld draaiende structuren naast elkaar. Dat maakt het verhaal alleen maar interessanter — het laat zien dat je lichaam voortdurend georganiseerde stroming gebruikt, niet dat er één magische spiraal door je hele systeem loopt.

Onze technologie genereert een rechtsdraaiende, oscillerende puls. Laten we glashelder zijn over wat dat wel en niet betekent: we claimen niet dat we letterlijk je bloedsomloop nabootsen. Wat we wél interessant vinden, is het onderliggende principe — dat georganiseerde, ritmische stroming een andere impact heeft dan willekeurige beweging.

De vraag die ons blijft fascineren: wat gebeurt er wanneer je een mechanische prikkel niet random, maar coherent en georganiseerd aan het lichaam aanbiedt?

De torus: beweging die terugkeert

Een vortex staat trouwens zelden op zichzelf. In veel natuurlijke systemen zie je een beweging die naar binnen, naar buiten, omhoog en weer terug gaat — een gesloten lus. De vorm die dat het beste beschrijft, is de torus: een donutvormige stroom, waarbij beweging niet alleen om een as draait, maar continu in zichzelf terugkeert.

Wij gebruiken de torus niet als bewijs dat je lichaam letterlijk een torusvormig energieveld heeft — dat zou een claim zijn die we niet kunnen onderbouwen, en dat doen we dus ook niet. We zien 'm als een fysisch model voor circulatie en zelforganisatie. Beweging die niet abrupt stopt, maar terugkeert. Een ritme dat zichzelf herhaalt.

De geometrie van de natuur

Nog een patroon dat overal opduikt: de Fibonacci-reeks en de bijbehorende gulden hoek van ongeveer 137,5 graden. Zaden in een zonnebloem. Schubben van een dennenappel. De manier waarop bladeren zich rond een stengel rangschikken — dat heet phyllotaxis, en het volgt in veel plantsoorten dat exacte hoekje van 137,5°.

Waarom planten juist dit patroon kiezen is nog steeds onderwerp van wetenschappelijk onderzoek — het lijkt samen te hangen met hoe nieuwe groeipunten zo efficiënt mogelijk rond een centrale as worden geplaatst, zodat elk blad zoveel mogelijk licht krijgt zonder de anderen in de weg te zitten.

Belangrijke nuance, want het internet staat vol overdreven Fibonacci-claims: niet alles in de natuur volgt Fibonacci. Sommige spiralen ontstaan via heel andere groeimechanismen. Wat we wél kunnen zeggen: spiralen zijn een krachtige manier waarop groei, rotatie en ruimte zich organiseren — bij planten, in stromingen, en op kosmische schaal.

Van vortex naar Vibhz

Een kolkende luchtstroom. Stromend bloed. Een groeiende zonnebloem. Allemaal andere systemen, met één ding gemeen: beweging is zelden volledig willekeurig. Ze draait, spiraliseert, versnelt, vertraagt — en keert terug.

Laten we duidelijk zijn: we zetten deze systemen niet met elkaar gelijk. Een bloedstroom is geen vortexpuls, en een zonnebloem is geen menselijke anatomie. Wat ze wél gemeen hebben, is een onderliggend principe: vorm doet ertoe. Richting. Ritme. Rotatie. Herhaling. Ruimtelijke organisatie.

Precies daar werkt Good Vibhz. We geven je lichaam geen willekeurige trilling, maar een georganiseerde mechanische puls — die rechtsdraaiende, coherente puls van 7,83 Hz waar deze hele pagina om draait.

Evidence-aware: nuchter, transparant, voelbaar.

Good Vibhz doet geen therapeutische of medische uitspraken.
De benadering is evidence‑aware: geïnformeerd door gedocumenteerde fysiologische mechanismen zoals autonome regulatie, parasympathische activatie en onderzoek naar theta‑ en alfa‑oscillaties — zonder te doen alsof er al een volledige klinische bewijsbasis bestaat. Elke uitspraak is verankerd in een meetbare, fysieke respons.

Het verschil tussen evidence‑based en evidence‑aware is belangrijk om te benoemen. Evidence‑based betekent dat gecontroleerde klinische trials een specifieke uitkomst aantonen. GoodVibhz is evidence‑aware: het onderliggende lichamelijke mechanisme is goed beschreven, gebruikerservaringen zijn consistent, en de technologie is gepatenteerd. Maar resultaten worden gecommuniceerd als gevoelde ervaring, niet als medisch voorschrift.

De technologie brengt verschillende wetenschappelijke invalshoeken samen — van neurowetenschap tot fascia‑onderzoek — wat de plausibiliteit van de werking ondersteunt. Tegelijk is het eerlijk om te zeggen: er zijn geen dubbelblinde, peer‑reviewed klinische studies uitgevoerd op deze technologie zelf. Daarom staat persoonlijke ervaring centraal. Zo zijn we zelf ook begonnen en het is daarom onze missie geworden om dit uit te tragen

Wil je weten wat de ervaring is van andere mensen?

Lees de ervaringen van anderen — dat vertelt het verhaal beter dan welke claim dan ook.

Transversaal vs. Longitudinaal: waarom het ritme ertoe doet

Fascia, waar de prikkel het lichaam ontmoet

Fascia is het bindweefselnetwerk dat spieren, pezen, organen en andere structuren met elkaar verbindt. Lang werd het gezien als simpel verpakkingsmateriaal — inmiddels weten we dat het veel dynamischer is.

Fascia bestaat uit verschillende lagen en bevat o.a. collageenvezels, elastische structuren, vocht, cellen en zenuwuiteinden. Het reageert op mechanische belasting en speelt een rol bij beweging, krachtsoverdracht en lichaamswaarneming.

Wanneer fascia beweegt of belast wordt, activeren mechanosensorische structuren — het lichaam krijgt continu informatie over rek, druk, beweging en positie. Een ritmische mechanische prikkel voegt zo informatie toe aan het sensorische systeem — meer dan alleen “trillen”.

Collageen,
ook elektrisch interessant

Collageen is het belangrijkste bouw-eiwit van bindweefsel en vormt een groot deel van de structuur van fascia. Het is piezo-elektrisch en heeft een opvallende eigenschap: als het wordt ingedrukt of uitgerekt, kan het een klein elektrisch stroompje opwekken.

De elektrische effecten zijn heel klein en werken op een complexe manier in het lichaam — het gaat dus niet om een sterke stroom die ergens doorheen schiet. Maar juist die subtiele elektrische reactie maakt collageen interessant binnen mechanotransductie: het proces waarbij mechanische prikkels worden omgezet in biologische signalen.

Precies het grensgebied waar natuurkunde en biologie elkaar raken.

Hyaluronzuur en het glijden tussen lagen

Tussen en rondom de vezels van fascia zit een zachte, gelachtige laag met onder andere hyaluronzuur. Deze molecuul houdt veel water vast (heeft bindende eigenschappen) en zorgt ervoor dat de fascialagen soepel langs elkaar kunnen bewegen/glijden.

Je lichaam beweegt nooit als één massief blok — verschillende lagen schuiven voortdurend over elkaar heen. Bij langdurige stilstand, stress of herhaalde belasting kan de kwaliteit van die glijlaag veranderen. Als die glijlaag minder soepel wordt, kan stijfheid, verhoogde spierspanning of een gevoel van ‘vastzitten’ optreden.

Het uitgangspunt van ons is om te kijken naar het hele systeem: niet alleen naar ritme of frequentie, maar ook naar beweging, oefeningen en mechanische prikkels. Die combinatie helpt het bindweefsel weer soepel te laten glijden — wat je lichaam direct ervaart als meer ruimte, minder spanning en meer bewegingsvrijheid.

We hoeven niet te doen alsof alles al bewezen is. Fascia‑onderzoek, mechanotransductie, laagfrequente elektromagnetische velden en neurofysiologische regulatie zijn vakgebieden die zich razendsnel ontwikkelen.

Er is onderzoek dat beschrijft hoe mechanische stimulatie van fascia sensorische en autonome processen kan beïnvloeden — en er blijft een duidelijk onderscheid tussen onderzoek naar losse mechanismen en onderzoek dat specifiek de technologie test waarmee we werken.

Wetenschappelijk onderbouwd betekent voor ons niet dat je elk onderdeel als bewezen moet presenteren. Het betekent precies zeggen wat bekend is, wat aannemelijk is, wat we onderzoeken, en wat we zelf meten. Daarom blijven we testen, meten en leren.