Het wiel draait door, ook als jij dat niet meer doet.

Stel je een hamsterwiel voor. Niet het ouderwetse, piepende ding uit een kooitje, maar een moderne versie waar jijzelf in past. Ledverlichting aan de binnenkant. Een app die de dagelijkse rondjes bijhoudt en je een vinkje geeft als je je target hebt gehaald. Een display met een motiverende quote die elke ochtend ververst. "Vandaag word jij de beste versie van jezelf."
Niemand heeft je in dat wiel gezet, maar iedereen doet het en is er aan gewend, dus waarom jij niet? Je bent er zelf ooit zonder erg ingestapt, ergens jaren geleden, en sindsdien draait het door. Het went. Op een gegeven moment vergeet ook jij dat je er ooit ingestapt bent.

Het is maandagochtend. Je collega Remco, de bikkel, draait al drie jaar op dezelfde snelheid. Vraag hem hoe zijn pet er deze week bij staat en hij geeft zichzelf weer een 7, emotioneel is hij altijd groen met een happy smiley. Dus die zit er lekker in. Fenna draait een tandje harder mee in het wiel, ze wil opvallen, carriere maken, heeft ambitie, dus heeft ze wat meer deugdpunten nodig en gebruikt haar 2 minuten in het rijtje van de standup om zichzelf nog even een nieuwe deadline te geven. Niemand vroeg daarom, maar dat valt wel lekker op natuurlijk.
Het wiel heeft namelijk een dashboard, en op dat dashboard bestaat geen knop voor "eerlijk gezegd gaat het niet zo lekker." Er is alleen een schaal van 1 tot 10, en de meeste cijfers daarop zijn stilzwijgend verboden terrein.

Ergens hangt een poster naast het wiel. "Bij ons draait het om Daadkracht. Willen. Kunnen. Doen."
Daaronder, kleiner, nog wat originele kernwaarden: “Verbinding. Groei. Lef”. Niemand kan ze zonder te spieken opnoemen, maar ze hangen er, daar gaat het om. Netjes ingelijst ook trouwens.

Er is ondertussen een coach bij het wiel komen staan. Daan, sinds kort "Energize- en Impact Coach", drie maanden geleden was het gewoon je collega Daan, nu heeft hij een certificaat van een twee-daagse cursus en een nieuwe titel op zijn LinkedIn profiel.
Iedere dinsdag laat hij iedereen even het wiel stilzetten voor een 3 minuten durende breathwork sessie. "Voel je voeten op de vloer." Achttien man met de ogen dicht, terwijl het wiel voor iedereen daarna gewoon weer op volle snelheid doordraait na een inhaalslag te hebben gemaakt.

Even lekker thuiskomen in jezelf.
Afsluitend met een groeps activatie-kreet als energizer. Zo kan ook jij er weer lekker tegenaan. Daan meent het. Dus jij ook.

Het probleem is alleen dat een lichaam dat al maanden op volle toeren draait niet even bijtrekt met een paar minuten stilstand op dinsdag, als de rest van de week het wiel gewoon doordraait.

Bij het wiel hoort ook een administratie, want tegenwoordig hoort dat er nu eenmaal bij. Deze belandt eind van de maand structureel op het stapeltje naasts de ingevulde CO2-rapportage. Waarom precies, dat kan niemand je hardop uitleggen; je ziet het op tv, het staat in de krant, dus dan zal het wel kloppen en belangrijk zijn. Niemand vraagt zich hardop af waarom een gas waar elke plant op aarde van moet groeien, wordt bijgehouden en beprijsd wordt alsof het gif is. Diezelfde omgekeerde logica hangt tegenwoordig ook aan een pak koffie: een trots stickertje dat meldt dat het "bio" of "fairtrade" is, alsof eerlijk en schoon geproduceerd voedsel een premium-extraatje is in plaats van gewoon het uitgangspunt. Maar goed, de toekomstige CO2-taks int zichzelf straks niet. Het wiel draait door.

Iris draait al jaren keurig mee. Op een avond appt ze haar collega’s: "Voel me niet zo lekker, ga een paar dagen thuiswerken."
Een paar weken later: "Toch nog maar even thuis." Een half jaar later staat haar naam niet meer op het rooster.

Niet omdat ze niet meer wilde draaien. Omdat haar lichaam, ergens tussen de derde koffie en het zoveelste "ja hoor, geen probleem," gewoon de aandrijving losliet.

Er verschijnt een nieuw stukje op het intranet. "We nemen het welzijn van onze mensen serieus." Daan plant een extra ademsessie in. Het wiel van de rest draait rustig verder. Het gekke van een wiel is dat je nooit ergens aankomt, hoe hard je ook rent. Het enige wat verandert, is hoe uitgeput je bent als je eraf stapt; vrijwillig, of omdat je lichaam de keuze voor je maakt.

The way out van het wiel zit niet in een app, niet in een reglement en niet in een bijsluiter. Die zit in de simpele, ouderwetse vraag die het makkelijkst wordt vergeten zodra het wiel eenmaal draait: wat heb ík eigenlijk nodig en wat vind ik belangrijk, los van het tempo dat om me heen wordt aangehouden?

Dit is geen oproep om het wiel voorgoed te verlaten. Het is een uitnodiging om er af en toe, heel bewust, even uit te stappen. Niet om te vluchten, maar om je zenuwstelsel de kans te geven te doen waar het allang om vroeg: even niet meedraaien.

Precies daarvoor is de technologie waar wij bij GoodVibhz mee werken bedoeld. Even geen extra target, geen nieuw reglement, geen rapportage die ergens in een la verdwijnt. Gewoon vijftien á twintig minuten waarin je lichaam even naar diepe rust en ontspanning mag zodat het weer kan reguleren en opladen; voordat, zoals bij Iris, het wiel die keuze voor je maakt.